Ημερομηνία εορτής: 14/06/2026 Τύπος εορτής: Σταθερή. Εορτάζει στις 14 Ιουνίου εκάστου έτους. Βιογραφία….Ο προφήτης Ελισσαίος ήταν γιος του μεγαλοκτηματία Σαφάτ, από το χωριό Αελμούθ ή Αβελμεολά.
Τον Ελισσαίο συναντάμε μέσα στην Παλαιά Διαθήκη σαν υπηρέτη του Προφήτη Ηλία (βλέπε 20 Ιουλίου). Όταν εκείνος με θαυμαστό τρόπο έφυγε προς τον Κύριο, ο Ελισσαίος συνέχισε το προφητικό έργο του Ηλία, και μάλιστα με πολλά θαύματα.
Ενδεικτικά εδώ θα αναφέρουμε ένα. Κάποτε ήλθε στον Ελισσαίο μια χήρα γυναίκα, που πριν λίγο είχε χάσει τον άνδρα της, και του λέει: «Ο άνδρας μου πέθανε και συ γνωρίζεις ότι σεβόταν το Θεό.
Και όμως, ένας άσπλαχνος δανειστής του ήλθε τώρα και, επειδή δεν έχουμε να τον πληρώσουμε, ζητάει να πάρει τους γιους μου δούλους του».
Ο Ελισσαίος συγκινημένος της είπε: «Τι μπορώ να σου κάνω; Πες μου, τι έχεις στο σπίτι σου»; Η χήρα του απάντησε: «Τίποτα. Μόνο ένα αγγείο λάδι».
Τότε ο Ελισσαίος της λέει να πάει να δανειστεί από τους γείτονες όσα μπορεί περισσότερα άδεια αγγεία. Έπειτα, να κλείσει την πόρτα του σπιτιού της, και μαζί με τους γιους της να γεμίσουν τα αγγεία αυτά από το δικό τους αγγείο με λάδι. Έτσι και έγινε.
Αφού δανείστηκε πολλά άδεια αγγεία, τα γέμισε με λάδι από το δικό της, που στο τέλος βρέθηκε και αυτό γεμάτο! Έτσι, πούλησε την άφθονη εκείνη ποσότητα λαδιού, πλήρωσε το χρέος και έμειναν αρκετά χρήματα γι’ αυτήν και τα παιδιά της.
Ο Ελισσαίος πέθανε επί βασιλέως Ιωάς και τον έθαψε με πολύ θρήνο ο λαός του Ισραήλ στη Σεβαστούπολη της Σαμάρειας.
Αφησαν το σχολείο για τη δουλειά, την οικογένεια ή επειδή οι συνθήκες της εποχής δεν τους επέτρεψαν να συνεχίσουν. Δεκαετίες αργότερα, επιστρέφουν στα θρανία για να κλείσουν έναν ανοιχτό λογαριασμό με την εκπαίδευση. Η «Κ» φωτίζει τις ιστορίες τους
Όταν η Ουρανία Κουρκούτα τελείωσε το Δημοτικό το 1964 στη Λαγόρραχη Πιερίας, επιλογές δεν υπήρχαν. Το Γυμνάσιο βρισκόταν στην Κατερίνη, δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά και η ιδέα να νοικιαστεί ένα σπίτι στην πόλη ήταν τουλάχιστον εξωπραγματική. Δεν ήταν μόνο τα χρήματα που δεν υπήρχαν ή ότι δεν θα μπορούσε ένα κορίτσι να μείνει μόνο του στην πόλη. Ηταν και η μετακίνηση που έμοιαζε αδύνατη. Δύσκολοι δρόμοι, χωματόδρομοι, και η απόσταση από το ορεινό χωριό έως το γυμνάσιο γινόταν ακόμη πιο μεγάλη.
«Ηταν δύσκολες εποχές, ειδικά για εμάς τα κορίτσια», λέει η κ. Κουρκούτα καθώς αφηγείται στην «Κ» εκείνα τα χρόνια. «Εγώ ήθελα να συνεχίσω το σχολείο, αλλά δεν μπόρεσα. Μεγάλωσα στο χωριό και στα δεκαοχτώ έφυγα μετανάστρια. Εργάστηκα σε εργοστάσιο στη Στουτγάρδη και ύστερα από τέσσερα χρόνια επέστρεψα στην Ελλάδα και παντρεύτηκα».
Ακολούθησε άλλη μία προσπάθεια να εγκατασταθεί στη Γερμανία, αυτή τη φορά μαζί με τον σύζυγό της. Οι δυο τους εργάστηκαν σε εστιατόρια, αλλά ύστερα από δύο χρόνια επέστρεψαν στη Λαγόρραχη, έκαναν παιδιά και από τότε δεν έφυγαν ξανά. Ολα αυτά τα χρόνια, όμως, στο μυαλό της Ουρανίας Κουρκούτα έμενε ζωντανό το «όνειρο» της μαθητικής ζωής.
«Μονίμως, κάτι μου έλειπε. Είχα βέβαια απασχοληθεί να μεγαλώνω παιδιά κι εγγόνια, αλλά όταν πια έγιναν ανεξάρτητα, δεν είχα άλλο λόγο να κάθομαι. Εμαθα ότι η φοίτηση στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας είναι συνολικά δύο χρόνια και ούτε που το σκέφτηκα. Σηκώθηκα την επόμενη μέρα, πήγα στην Κατερίνη και γράφτηκα. Δεν το είπα σε κανέναν», λέει.
Οι φετινοί απόφοιτοι του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Κατερίνης [Φωτογραφία: Χρυσαυγή Δριστά]
Η Κουρκούτα επέστρεψε στα θρανία τον Σεπτέμβριο του 2021, στα 71 της χρόνια. Πέρυσι τέτοιες μέρες, παιδιά κι εγγόνια την είδαν να παίρνει συγκινημένη το απολυτήριο του Γυμνασίου από το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Για την ίδια, ήταν μια στιγμή δικαίωσης.
«Εζησα δύο υπέροχες χρονιές στα θρανία, μαθαίνοντας Ιστορία, Γεωγραφία, Μαθηματικά. Με τους συμμαθητές μου μοιραστήκαμε τους ίδιους στόχους, αλλά και υπέροχες αναμνήσεις μέσα και έξω από την τάξη. Τώρα κοιτάζω μπροστά και το επόμενο βήμα είναι να γραφτώ στο ΕΠΑΛ για να μάθω μία τέχνη. Είναι μία απόφαση που νιώθω πως πλέον είμαι έτοιμη να πάρω», τονίζει η ίδια.
Οι ιστορίες τους
Η ιστορία της Ουρανίας Κουρκούτα είναι μία από εκείνες που η Χρυσαυγή Δριστά, διευθύντρια του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Κατερίνης, θέλει να βγαίνουν στο φως. Τα τελευταία χρόνια, στην τελετή αποφοίτησης, δεν αρκείται στην απονομή ενός τίτλου σπουδών. Ζητά από τους ίδιους τους αποφοίτους να μιλήσουν μπροστά σε μια κάμερα για τη διαδρομή τους, για όσα κάποτε τους στέρησαν τη φοίτησή τους στο Γυμνάσιο, αλλά και για όσα τους έδωσε η επιστροφή στα θρανία. Το περσινό βίντεο, όπως λέει η ίδια, συγκίνησε την Πιερία, αλλά είχε και ευρύτερη απήχηση. Ενα αντίστοιχο ετοιμάζεται αυτές τις μέρες με πρωταγωνιστές τους φετινούς αποφοίτους. «Θέλαμε οι άνθρωποι αυτοί να μην είναι ένας αριθμός ή ένα ονοματεπώνυμο. Θέλαμε να τους ακούσουμε, να γνωρίσουμε τις ιστορίες τους και όχι απλώς να τους δώσουμε το απολυτήριο και να επιστρέψουν στη θέση τους», λέει στην «Κ» η κ. Δριστά.
Η Ουρανία Κουρκούτα στην αποφοίτησή της πέρυσι από το ΣΔΕ Κατερίνης μαζί με τη διευθύντρια του σχολείου, Χρυσαυγή Δριστά.
Για την ίδια και τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, η ανάδειξη αυτών των ιστοριών είναι μέρος μιας ευρύτερης, σχεδόν καθημερινής εκστρατείας ενημέρωσης που ξεκινά κάθε χρόνο λίγο πριν τελειώσει η σχολική χρονιά. Πηγαίνουν σε χωριά, σε συλλόγους, σε τοπικές γιορτές και εκθέσεις, στήνουν περίπτερα, μοιράζουν φυλλάδια, μιλούν με ανθρώπους που συχνά δεν γνωρίζουν ότι μπορούν ακόμη να ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση.
«Είναι ένας αγώνας που δίνουμε κάθε χρόνο για να μπορέσουν αυτά τα σχολεία να είναι βιώσιμα. Υπάρχουν συμπολίτες μας που διστάζουν να έρθουν είτε για ψυχολογικούς λόγους είτε γιατί εργάζονται και αδυνατούν να φοιτήσουν, ενώ θα το ήθελαν. Εμείς πηγαίνουμε παντού, προσπαθώντας να τους προσεγγίσουμε, με στόχο κάθε χρόνο να συγκροτούμε τα δύο νέα δεκαπενταμελή τμήματα της πρώτης τάξης. Φέτος αγωνιζόμαστε να κλείσουμε το δεύτερο», τονίζει η ίδια.
Τότε η γυναίκα έπρεπε από μικρή ηλικία να παντρευτεί και να δημιουργήσει οικογένεια. Παράλληλα, υπήρχαν σοβαρές δυσκολίες μετακίνησης από τα χωριά προς την πόλη, οπότε η εκπαίδευση έμενε πίσω.
Και όταν οι τάξεις συμπληρώνονται, ο αριθμός των γυναικών μαθητριών υπερισχύει στην τάξη. Κάθε χρόνο, σύμφωνα με τη διευθύντρια του σχολείου, το 60-70% των μαθητών του ΣΔΕ Κατερίνης είναι γυναίκες που έρχονται από τη γύρω περιοχή. Η αφετηρία τους διαφέρει, αλλά συχνά οι ιστορίες τους είναι παρόμοιες. «Οι μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες που έρχονται σε εμάς κουβαλούν συνήθως τις δυσκολίες μιας άλλης εποχής», εξηγεί η κ. Δριστά. «Τότε η γυναίκα έπρεπε από μικρή ηλικία να παντρευτεί και να δημιουργήσει οικογένεια. Παράλληλα, υπήρχαν σοβαρές δυσκολίες μετακίνησης από τα χωριά προς την πόλη, οπότε η εκπαίδευση έμενε πίσω. Για πολλές από αυτές το σχολείο δεν μπορούσε να είναι επιλογή».
Η ίδια αναφέρεται και στις περιπτώσεις νεότερων γενιών που μεγαλώνοντας αντιμετώπισαν διαφορετικές συνθήκες, αλλά εξίσου μεγάλες δυσκολίες. «Δεν ήταν ότι τους έλεγαν οι γονείς “παντρέψου, κάνε οικογένεια”, αλλά πολλές παντρεύτηκαν νωρίς από δική τους επιλογή, εργάστηκαν στα χωράφια ή αφιερώθηκαν αποκλειστικά στην ανατροφή των παιδιών τους. Κάπως έτσι άφησαν το σχολείο στη μέση και έδωσαν βάρος στις υποχρεώσεις της οικογένειας».
«Υπάρχουν συμπολίτες μας που διστάζουν να έρθουν είτε για ψυχολογικούς λόγους είτε γιατί εργάζονται και αδυνατούν να φοιτήσουν, ενώ θα το ήθελαν», λέει στην «Κ» η κ. Δριστά. Στη φωτογραφία, οι φετινοί απόφοιτοι του ΣΔΕ Κατερίνης.
Εφηβεία, ξανά
Μία τέτοια περίπτωση είναι η ιστορία της Κατερίνας Ζησιού, 51 ετών σήμερα, που ζει από παιδί στην Καρίτσα Πιερίας. Εγκατέλειψε το Γυμνάσιο όταν ακόμη φοιτούσε στην πρώτη τάξη και επέστρεψε στα θρανία ύστερα από τρεις και πλέον δεκαετίες.
«Αγαπούσα πολύ τα γράμματα, αλλά η ζωή τα έφερε αλλιώς. Ο αδερφός μου σκοτώθηκε όταν πήγαινα ακόμη σχολείο και εγώ κατέρρευσα ψυχολογικά. Αργότερα αρραβωνιάστηκα και από τα δεκαοχτώ παντρεύτηκα για να δώσω χαρά στον πατέρα μου που έφευγε από τη ζωή. Αμέσως ήρθε το πρώτο παιδί και μετά τα άλλα δύο και έτσι έδωσα όλο μου το βάρος στην οικογένεια. Ολα αυτά τα χρόνια είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου να ξεκινήσω ένα βραδινό σχολείο, αλλά δεν το τολμούσα», αφηγείται η κ. Ζησιού στην «Κ».
Το μόνο που έχω μετανιώσει, κοιτώντας πίσω, είναι που άφησα τον χρόνο να περάσει.
Την απόφαση πήρε για εκείνη η αδερφή της. Πριν από τρία χρόνια γράφτηκε στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας της Κατερίνης και έκανε το ίδιο και για εκείνη. «Με πήρε μια μέρα τηλέφωνο η διευθύντρια και εκεί -διστακτικά- το αποφάσισα. Το μόνο που έχω μετανιώσει, κοιτώντας πίσω, είναι που άφησα τον χρόνο να περάσει», αναφέρει. Τις μέρες που πήγαινε σχολείο, έπρεπε ταυτόχρονα να εργάζεται στο ξενοδοχείο, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο. Μέσα σε δύο χρόνια κατάφερε να πάρει το απολυτήριό της.
«Νιώθω πια ότι μπορώ να συνεισφέρω ακόμη περισσότερο στη δουλειά μου», λέει η Κατερίνα Ζησιού, 51 ετών σήμερα, έχοντας πια στα χέρια της το απολυτήριο του Γυμνασίου και συνεχίζοντας στο ΕΠΑΛ.
«Το πρωί πήγαινα στη δουλειά και το απόγευμα στο σχολείο, αλλά υπήρχε τόση βοήθεια από τους καθηγητές που δεν ένιωσα να δυσκολεύομαι κάπου. Εκανα τα μαθήματά μου με μεγάλο ενθουσιασμό και πήγαινα κάθε μέρα χαρούμενη στο σχολείο. Ηταν σαν να περνούσα την εφηβεία από την αρχή, ένιωθα ότι ξαναέπιασα τη σκυτάλη από εκεί που την είχα αφήσει», περιγράφει η ίδια.
Από τη μέρα της αποφοίτησης, η ζωή της, λέει, έχει αλλάξει πολύ. «Ξεκίνησα επιτέλους να παρακολουθώ εκπαιδευτικά σεμινάρια για τα ξενοδοχεία, στα οποία πιο πριν δεν μπορούσα να συμμετέχω γιατί δεν είχα το απολυτήριο Γυμνασίου. Νιώθω πια ότι μπορώ να συνεισφέρω ακόμη περισσότερο στη δουλειά μου», τονίζει με ενθουσιασμό, αφήνοντας πίσω της τις μέρες που ένιωθε άβολα στην παρέα της. «Προσπαθούσα να μην το δείξω, αλλά ένιωθα μειονεκτικά γιατί όλες οι φίλες μου είχαν τελειώσει το σχολείο ή είχαν σπουδάσει. Οταν γύριζα σπίτι το σκεφτόμουν, έλεγα “τι λάθος είχα κάνει”. Σήμερα, συνεχίζοντας πλέον και στο Λύκειο, αισθάνομαι ότι έκλεισα έναν ανοιχτό λογαριασμό», λέει η Κατερίνα Ζησιού.
Μητέρα και γιος στα ίδια θρανία
H κ. Ταγδαλίδου με τον μεγαλύτερο γιο της, που μόλις τελείωσε τη Β’ Λυκείου.
Αυτές τις μέρες, ανάμεσα σε εκείνους που αποφοιτούν από το ΣΔΕ Κατερίνης είναι η Κωνσταντίνα Ταγδαλίδου, 49 ετών. Για εκείνη, η εκπαίδευση έμεινε πίσω στα χρόνια του Γυμνασίου, όταν η εργασία μπήκε από νωρίς στη ζωή της. Με την οικογένειά της ζούσε τότε στους Αμπελόκηπους της Θεσσαλονίκης. «Εφτασα μέχρι την τρίτη Γυμνασίου, αλλά τα μαθήματα μού φαίνονταν δύσκολα και δεν μπορούσα να τα παρακολουθήσω. Ετσι αποφάσισα να πάω για δουλειά. Οταν έγινα δεκαπέντε, άρχισα να εργάζομαι σε βιοτεχνία ρούχων», αφηγείται στην «Κ».
Η απόφαση εκείνη, που τότε έμοιαζε φυσική, την ακολούθησε για δεκαετίες. Οι καθημερινές υποχρεώσεις στο σπίτι δεν άφηναν χώρο για δεύτερες σκέψεις, ενώ το σχολείο γινόταν σιγά σιγά μια εκκρεμότητα που έμενε ανοιχτή. Η επιστροφή στα θρανία ήρθε πολλά χρόνια αργότερα, όταν πλέον μετακόμισε με την οικογένειά της στην Κατερίνη και έμαθε για το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Οπως λέει, τα δύο αυτά χρόνια, ήρθε αντιμέτωπη με τους φόβους που κουβαλούσε από τα μαθητικά της χρόνια. Και τους ξεπέρασε.
«Οταν ήμουν παιδί πίστευα ότι δεν έπαιρνα τα γράμματα. Επιστρέφοντας στο σχολείο κατάλαβα ότι μπορούσα. Χρειαζόμουν απλώς διαφορετικό χρόνο, διαφορετική στήριξη και περισσότερη πίστη στον εαυτό μου», λέει. Σήμερα, έχοντας πλέον ολοκληρώσει τη φοίτησή της, σχεδιάζει το επόμενο βήμα. Από τον Σεπτέμβριο σκοπεύει να συνεχίσει στο ΕΠΑΛ, σε μια συγκυρία που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί.
«Ο μικρότερος γιος μου θα φοιτήσει στο ίδιο σχολείο μαζί μου, μαθητής κι εκείνος της πρώτης Λυκείου. Θα πηγαίνει το πρωί, ενώ εγώ το απόγευμα. Του κάνω πλάκα και του λέω πως θα βοηθάμε ο ένας τον άλλο στα μαθήματα κι εκείνος γελάει», λέει η κ. Ταγδαλίδου, προσθέτοντας πως στο ίδιο σχολείο φοιτεί ήδη και ο μεγαλύτερος γιος της, που μόλις τελείωσε τη Β’ Λυκείου. Οσο για το πώς βλέπει το μέλλον της μετά το σχολείο, αυτό, όπως διευκρινίζει, δεν είναι ακόμη κάτι που την απασχολεί. «Είναι μια απόφαση που πήρα για εμένα. Δεν ξέρω ποια ειδικότητα θα διαλέξω ούτε αν θα βρω αύριο ή μεθαύριο δουλειά. Θα συνεχίσω το σχολείο και ό,τι προκύψει».
Συγκίνηση και ενθουσιασμός
Πίσω από τα θρανία του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας υπάρχουν και περιπτώσεις όπως εκείνη του Γιώργου Αντωνίου που αποφοιτά φέτος, στα 53 του χρόνια. Είχε εγκαταλείψει το Γυμνάσιο εξαιτίας, όπως λέει, της συμπεριφοράς μιας καθηγήτριας και παρά τις προσπάθειες του πατέρα του αρνήθηκε να επιστρέψει. Στα χρόνια που πέρασαν εργάστηκε σκληρά, παντρεύτηκε και έγινε αιτία η σύζυγός του για να μπει ξανά μέσα σε σχολική αίθουσα.
«Είχαμε επισκεφθεί μια έκθεση και το μάτι της πήρε τις αιτήσεις για το ΣΔΕ Κατερίνης. Χωρίς να μου πει τίποτα συμπλήρωσε η ίδια την αίτηση για εμένα», λέει ο κ. Αντωνίου και περιγράφει πώς αισθάνθηκε τον πρώτο καιρό στην τάξη.
Ο Γιώργος Αντωνίου, 53 ετών, επέστρεψε ύστερα από τέσσερις δεκαετίες στα θρανία, έπειτα από παρότρυνση της συζύγου του, Μαρίας.
«Πήγα στο σχολείο και παρότι τις δύο πρώτες μέρες ένιωσα ότι το έκανα διστακτικά, ακόμη και με ντροπή, από την τρίτη κιόλας μέρα τα συναισθήματα άλλαξαν. Γύρισα σπίτι με ενθουσιασμό και είπα στη γυναίκα μου, με βεβαιότητα, ότι δεν θα έχανα ούτε μια μέρα από το σχολείο».
Σήμερα, ο Αντωνίου εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος και πλέον περιμένει να δώσει εξετάσεις για ένα δίπλωμα που προηγουμένως δεν του επιτρεπόταν να πάρει χωρίς απολυτήριο. Δηλώνει μάλιστα περήφανος για τη σύζυγό του που τον οδήγησε σε μια απόφαση την οποία μόνος του δεν θα έπαιρνε ποτέ. «Οταν το σκέφτομαι, νιώθω ότι θέλω να βάλω τα κλάματα. Το έκανα με όλη μου την καρδιά και θα το ξανάκανα», καταλήγει.
Χθες το βράδυ, η αυλή του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κολινδρού πλημμύρισε από νοσταλγία, αναμνήσεις και βαθιά συγκίνηση. Η γιορτή λήξης του σχολικού μας έτους δεν ήταν απλά ένας αποχαιρετισμός, αλλά ένα ιστορικό ταξίδι στον χρόνο, αφιερωμένο στον έναν αιώνα λειτουργίας και προσφοράς του σχολείου μας στην τοπική κοινωνία.
Οι πρωταγωνιστές της βραδιάς, οι μαθητές και οι μαθήτριές μας, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία! Με μια καθηλωτική και ώριμη ερμηνεία, έδωσαν την ψυχή τους στη σκηνή. Μας συγκίνησαν, μας έκαναν να γελάσουμε και να δακρύσουμε, ζωντανεύοντας με μοναδικό, γλαφυρό τρόπο τα δύσκολα χρόνια των παιδιών του προηγούμενου αιώνα, τις αγροτικές εργασίες, τα παλιά παιχνίδια και τον τρόπο διασκέδασης μιας άλλης εποχής.
Η ιδιαιτερότητα της χθεσινής βραδιάς κρύβεται στη δημιουργικότητα: όλα τα κείμενα και τα τραγούδια της παράστασης ήταν απόλυτα πρωτότυπα! Γράφτηκαν και μελοποιήθηκαν αποκλειστικά και μόνο για τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του σχολείου μας, αποτελώντας πλέον κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής του κληρονομιάς.
Παράλληλα, το νοσταλγικό αυτό ταξίδι συμπλήρωνε ιδανικά η έκθεση παλιών σχολικών αντικειμένων που λειτούργησε στον χώρο, για την οποία θα επανέλθουμε σύντομα με ξεχωριστή, αναλυτική δημοσίευση! Ο υπογράφων, ως Διευθυντής του σχολείου, καλωσόρισε τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους—γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, φίλους του σχολείου, καθώς και τους εκπροσώπους της πολιτικής και τοπικής ηγεσίας που μας τίμησαν με την παρουσία τους, εκφράζοντας την περηφάνια του για τη σχολική μας κοινότητα. Τα συναισθήματα που γεννήθηκαν χθες θα μας συντροφεύουν για καιρό.
Μετά την ολοκλήρωση της συγκινητικής αυτής γιορτής, η βραδιά συνεχίστηκε στην αυλή του σχολείου με την τελετή αποφοίτησης της ΣΤ’ Τάξης και το παραδοσιακό γλέντι που διοργάνωσε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων.
Καλό καλοκαίρι σε όλους! Το 2ο Δημοτικό Σχολείο Κολινδρού συνεχίζει να γράφει ιστορία, έχοντας πάντα στην καρδιά του τα παιδιά μας…
Την ερχόμενη Κυριακή 14 Ιουνίου, ενώνουμε τις δυνάμεις μας και προσφέρουμε το πιο πολύτιμο δώρο. Σας περιμένουμε στην εθελοντική εξόρμηση αιμοδοσίας του Συλλόγου μας ! Στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Κονταριώτισσας απο τις 9:30 έως 13:30.
«10 λεπτά από τον χρόνο σου είναι μια ολόκληρη ζωή για κάποιον άλλον. Το αίμα ούτε παράγεται, ούτε αγοράζεται. Μόνο χαρίζεται.»
Γιατί να έρθεις; Γιατί η ανάγκη δεν σταματά ποτέ. Γιατί με μία μόνο αιμοδοσία μπορείς να σώσεις έως και 3 ζωές. Γιατί το να βοηθάς είναι στο αίμα σου! Mην το αναβάλλεις. Σε περιμένουμε να γίνεις κι εσύ ο ήρωας κάποιου!
Σαν σύγχρονος Ταρζάν, ένας 17χρονος από τη Λάρισα πηγαίνοντας για μπάνιο στους Νέους Πόρους Πιερίας πέτυχε κάτι το εντυπωσιακό. Κι αυτό διότι έπιασε 7,5 κιλά λαβράκι με το γυμνό του χέρι, γεγονός το οποίο απαθανάτισε.
Άλλωστε οι φωτογραφίες και οι αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν, αφού δεν είναι σύνηθες το φαινόμενο να κατορθώνει να πιάσει κανείς ψάρι, δίχως ειδικό εξοπλισμό, πόσο μάλλον σε τόσο νεαρή ηλικία.
Την Τετάρτη 10 Ιουνίου, στις 19:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων του 19ου Δημοτικού Σχολείου Κατερίνης σχολείου, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση και διάχυση του ευρωπαϊκού προγράμματος eTwinning με τίτλο «Living Museum: From Culture to the Future».
Το έργο υλοποιήθηκε από τους μαθητές/τριες του Ε2 με υπεύθυνη εκπαιδευτικό την κ. Θωμαή Μαργαρίτη. Πρόκειται για ένα καινοτόμο πρόγραμμα που εστιάζει στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά και στη διατήρησή της για τις επόμενες γενιές. Στο έργο συμμετείχαν εννέα εκπαιδευτικοί από τρεις χώρες: την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κροατία.
Οι δράσεις που υλοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του προγράμματος περιλάμβαναν εργαστήρια γνωριμίας με τοπικές λέξεις και ιδιωματισμούς, παρασκευή παραδοσιακών ροφημάτων και αφεψημάτων από τοπικά βότανα και προϊόντα, καθώς και επεξεργασία λαϊκών παραμυθιών, τα οποία οι μαθητές ξαναέγραψαν δίνοντας τη δική τους σύγχρονη εκδοχή.
Παράλληλα, οι μαθητές/τριες γνώρισαν πολιτιστικά αντικείμενα του τόπου τους και δημιούργησαν έκθεση με είδη λαϊκής τέχνης. Σημαντική δράση αποτέλεσε επίσης η δημιουργία ψηφιακού μουσείου με πολιτιστικά εκθέματα, καθώς και η πραγματοποίηση συνεντεύξεων από ηλικιωμένους ανθρώπους που διακρίθηκαν στον χώρο της δράσης τους, όπως καλλιτέχνες, συγγραφείς και ποιητές. Το έργο ολοκληρώθηκε με τη συγγραφή μιας κοινής ιστορίας, η οποία αποτέλεσε προϊόν συνεργασίας όλων των μαθητών/τριών από τις συμμετέχουσες χώρες.
Όλες οι παραπάνω δράσεις αποτυπώθηκαν σε ψηφιακά μέσα, με στόχο τη διατήρηση και τη μεταβίβαση της πολιτιστικής γνώσης στις επόμενες γενιές μαθητών. Για την υλοποίηση των δραστηριοτήτων αξιοποιήθηκε πλήθος εργαλείων Web 2.0, όπως τα Genially, Padlet, Book Creator, StoryJumper, WordArt, Artsteps, Canva και Google Drive.
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με τη θεατρική παράσταση «Οι 12 Μήνες και η Κακιά Αρχοντοπούλα», η οποία βασίστηκε στη δραματοποίηση του ομώνυμου λαϊκού παραμυθιού, πάνω στο οποίο εργάστηκαν οι μαθητές/τριες κατά τη διάρκεια του έργου.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί, καθώς και η υπεύθυνη πολιτιστικών προγραμμάτων της ΔΙΠΕ Πιερίας, οι οποίοι παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα της δημιουργικής και εποικοδομητικής αυτής συνεργασίας
Έως τα τέλη Ιουλίου πρέπει να χρησιμοποιηθεί από τους δικαιούχους το voucher για το Fuel Pass, καθώς μετά η προπληρωμένη κάρτα απενεργοποιείται.
Το ύψος της επιδότησης
α)60 ευρώ με τη χρήση ψηφιακής χρεωστικής κάρτας για δικαιούχους ιδιοκτήτες οχημάτων πλην μοτοσυκλετών – μοτοποδηλάτων, με κύρια κατοικία στις Περιφέρειες Βορείου Αιγαίου, Νοτίου Αιγαίου, Ιονίων Νήσων, Κρήτης, στην Περιφερειακή Ενότητα Σποράδων της Περιφέρειας Θεσσαλίας, στην Περιφερειακή Ενότητα Θάσου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στη νήσο Σκύρο της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, στη νήσο Σαμοθράκη της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και στη νήσο Αμμουλιανή της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Το ανωτέρω ποσό διαμορφώνεται σε 50 ευρώ, εφόσον ο δικαιούχος επιλέξει κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό.
β)50 ευρώ με τη χρήση ψηφιακής χρεωστικής κάρτας για δικαιούχους ιδιοκτήτες οχημάτων πλην μοτοσυκλετών – μοτοποδηλάτων, με κύρια κατοικία στην υπόλοιπη Ελλάδα. Το ανωτέρω ποσό διαμορφώνεται σε 40 ευρώ, εφόσον ο δικαιούχος επιλέξει κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό.
γ)35 ευρώ με τη χρήση ψηφιακής χρεωστικής κάρτας για δικαιούχους ιδιοκτήτες μοτοσυκλετών – μοτοποδηλάτων, με κατοικία στις Περιφέρειες Βορείου Αιγαίου, Νοτίου Αιγαίου, Ιονίων Νήσων, Κρήτης, στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Περιφέρειας Αττικής, στην Περιφερειακή Ενότητα Σποράδων της Περιφέρειας Θεσσαλίας, στην Περιφερειακή Ενότητα Θάσου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στη νήσο Σκύρο της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, στη νήσο Σαμοθράκη της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και στη νήσο Αμμουλιανή της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Το ανωτέρω ποσό διαμορφώνεται σε 30 ευρώ, εφόσον ο δικαιούχος επιλέξει κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό.
δ)30 ευρώ με τη χρήση ψηφιακής χρεωστικής κάρτας για δικαιούχους ιδιοκτήτες μοτοσυκλετών – μοτοποδηλάτων, με κύρια κατοικία στην υπόλοιπη Ελλάδα. Το ανωτέρω ποσό διαμορφώνεται σε 25 ευρώ, εφόσον ο δικαιούχος επιλέξει κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό.
Οι οριστικές ανακοινώσεις αναμένονται το φθινόπωρο, όταν θα έχει διαμορφωθεί σαφέστερη εικόνα για τα δημοσιονομικά δεδομένα και τα περιθώρια πρόσθετων παροχών προς τους συνταξιούχους
Στο επίκεντρο των κυβερνητικών σχεδιασμών για τις εξαγγελίες του προσεχούς φθινοπώρου βρίσκεται εκ νέου το ζήτημα της 13ης σύνταξης, με πληροφορίες να αναφέρουν ότι εξετάζονται εναλλακτικά σενάρια οικονομικής ενίσχυσης των συνταξιούχων.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα», το επικρατέστερο σενάριο που μελετάται φέρει τον κωδικό «μισή + μισή» και προβλέπει την καταβολή μιας πρόσθετης ενίσχυσης στους συνταξιούχους σε δύο φάσεις. Η πρώτη θα μπορούσε να δοθεί λίγους μήνες μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ενώ η δεύτερη θα ακολουθούσε το επόμενο έτος, υπό την προϋπόθεση ότι οι δημοσιονομικές συνθήκες θα το επιτρέψουν.
Η κυβέρνηση έχει κατά καιρούς υποστηρίξει ότι η πλήρης εφαρμογή του μέτρου συνεπάγεται σημαντικό δημοσιονομικό κόστος, επιλέγοντας έως σήμερα πιο στοχευμένες παρεμβάσεις στήριξης. Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση επιμένει στην ανάγκη επαναφοράς του θεσμού, επικαλούμενη τις αυξημένες ανάγκες των συνταξιούχων.
Οι τελικές αποφάσεις αναμένεται να εξαρτηθούν σε μεγάλο βαθμό από την πορεία των δημόσιων εσόδων κατά τους θερινούς μήνες, καθώς το οικονομικό επιτελείο αξιολογεί συνεχώς τα διαθέσιμα δημοσιονομικά περιθώρια. Σήμερα, ο διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος για τις παροχές του 2027 υπολογίζεται περίπου στο 1 δισ. ευρώ, ωστόσο βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις για ενδεχόμενη διεύρυνσή του.
Η πλήρης επαναφορά της 13ης σύνταξης θεωρείται ιδιαίτερα δαπανηρή, καθώς οι συνταξιούχοι ξεπερνούν πλέον τα 2,5 εκατομμύρια και οι μηνιαίες καταβολές συντάξεων προσεγγίζουν τα 2,8 δισ. ευρώ. Για τον λόγο αυτό εξετάζονται πιο ευέλικτες λύσεις, όπως η χορήγηση ενός μειωμένου ποσού ή η κλιμακωτή καταβολή ανάλογα με το ύψος της σύνταξης.
Παράλληλα, η κυβέρνηση σχεδιάζει τη διεύρυνση του μόνιμου επιδόματος που καταβάλλεται κάθε Νοέμβριο σε συνταξιούχους άνω των 65 ετών. Το ποσό της ενίσχυσης αναμένεται να αυξηθεί στα 300 ευρώ από 250 ευρώ, ενώ διευρύνονται σημαντικά και τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο αριθμός των δικαιούχων κατά περίπου 400.000 άτομα.
Πηγή: Τα Νέα
Οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι σχεδόν οκτώ στους δέκα συνταξιούχους θα μπορούν να λάβουν τη συγκεκριμένη ενίσχυση, με το συνολικό κόστος να φτάνει περίπου τα 500 εκατ. ευρώ. Σε περίπτωση που προστεθεί και η καταβολή της «μισής» 13ης σύνταξης, το δημοσιονομικό κόστος ενδέχεται να αυξηθεί κατά επιπλέον 400 εκατ. ευρώ.
Την ίδια στιγμή, θετικές είναι οι ενδείξεις και για τις αυξήσεις των συντάξεων το 2027. Η αναθεώρηση των προβλέψεων για τον πληθωρισμό και την ανάπτυξη οδηγεί σε εκτιμήσεις για αύξηση άνω του 2,6%, έναντι αρχικής πρόβλεψης 2,3%. Η εξέλιξη αυτή μεταφράζεται σε μεγαλύτερες αποδοχές για εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους, ενώ περίπου 670.000 δικαιούχοι που είχαν προσωπική διαφορά αναμένεται να επωφεληθούν πλέον πλήρως από τις αυξήσεις.
Οι οριστικές ανακοινώσεις αναμένονται το φθινόπωρο, όταν θα έχει διαμορφωθεί σαφέστερη εικόνα για τα δημοσιονομικά δεδομένα και τα περιθώρια πρόσθετων παροχών προς τους συνταξιούχους.
Ο Σύλλογος Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών Πιερικού επισκέφτηκε τις εγκαταστάσεις τις Μέριμνας Παιδιού Κατερίνης, για να επιδώσει χρηματικό ποσό από τα έσοδα του αγώνα παλαιμάχων ΠΙΕΡΙΚΟΥ-ΑΕΚ.
Τούς εκπροσώπους του Δ.Σ. του Συλλόγου, υποδέχθηκε εκ μέρους της Μέριμνας η κα. Ελένη Ραπούτικα η οποία ξενάγησε τους παλαιμάχους στις εγκαταστάσεις της Μέριμνας και τους ενημέρωσε για το έργο που επιτελείται.
Η κα. Ραπουτίκα τους ευχαρίστησε για την συμπαράσταση και το ενδιαφέρον προς την Μέριμνα, ενώ με τη σειρά τους και οι παλαίμαχοι του Πιερικού, διαβεβαίωσαν ότι θα είναι πάντοτε αρωγοί στις προσπάθειες του ιδρύματος.
Δώσε Αίμα, Μοιράσου τη Ζωή! 
