Του Γιώργου Καρανικόλα
Παρευρέθηκα χθές το βράδυ στον ετήσιο χορό του 2ου Δημοτικού σχολείου Αιγινίου και οι θύμησες από το πέρασμα μου ξαναζωντάνεψαν σε μεγάλο βαθμό, ενώ υπήρξαν και στιγμές νοσταλγίας και συγκίνησης από τα παλιά, που έφεραν στη μνήμη μου έντονα συναισθήματα από τη δεκαετία του 1970 .
Ήταν μια ωραία βραδιά στον κατάμεστο από κόσμο αύλειο χώρο του σχολείου, με πολύ ζωντάνια και κέφι, που κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες .
Προσωπικά αναπόλησα πολλά πράγματα από εκείνα τα αξέχαστα χρόνια, λές και ήταν χθές, καθώς αρκετά παρέμειναν άφθαρτα στον χρόνο και ίσως παρόμοια, όπως οι αίθουσες διδασκαλίας, που με υπενθύμιζαν την έλευση και την παρουσία μου στα εξάταξιο σχολείο, καθώς και την προσδοκία και ελπίδα όλων να διαβούν την πόρτα του Γυμνασίου – Λυκείου, το οποίο χτιζόταν τότε … σε διπλανό χώρο .
Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο τόσο σε καταστάσεις και γεγονότα, όσο και σε ονόματα δασκάλων και συμμαθητών από τ’ ανέμελα χρόνια της αθωότητας, απλά θα σταθώ σε μια ευχάριστη εικόνα, που έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου και διαδραματίστηκε στο μακρινό 1974, με την ανάμνηση μου αυτή να είναι ακόμα νωπή .
Ως μαθητής της Πέμπτης τάξης του Δημοτικού, λόγω απουσίας κάποιου δασκάλου κάναμε αν θυμάμαι καλά απασχόληση (νομίζω έτσι λεγόταν), δηλ. οι δύο τάξεις (Πέμπτη και έκτη να βρεθούν από κοινού στον ίδιο χώρο) .
Ο αείμνηστος δάσκαλος Στέφανος Ηλίδης, προκειμένου να καταφέρει να επιβάλλει την ησυχία και να κρατήσει “ζωντανή” την προσοχή όλων ζήτησε να διαβαστεί ένα κείμενο από το αναγνωστικό, τυχαία και εν συνέχεια να κάνει ερωτήσεις στα παιδιά, για να διαπιστώσει την συγκέντρωση και την αφοσίωση τους.
Ο τίτλος του κειμένου ήταν για τον ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού “Ερρίκος Ντυνάν” .
Ξέρετε πως το διάβασε ο συμμαθητής μου ;
“Ειρηνικός Ντί Ντάν”, ήταν δύο λέξεις και έκανε τρία λάθη, πως να το ξεχάσω αυτό ; … χαριτολογώντας εννοώ !!! .
Φυσικά έγινε χαμός και μεγάλη φασαρία “εντός και εκτός την τοιχών” .
Το συγκεκριμένο ευτράπελο συμβάν από τα σχολικά μου χρόνια, πάντα το φέρνω στο νού μου και δεν πρόκειται να το λησμονήσω ποτέ .
Αυτά τα ωραία συνέβαιναν τότε, που ηθικές αξίες, ο αλληλοσεβασμός και γιατί όχι και το χιούμορ ήταν σε αφθονία .
Στο μεταξύ θέλω να συγχαρώ θερμά τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού σχολείου Αιγινίου, για την εξαιρετική εκδήλωση, που διοργάνωσαν και να ευχηθώ στους μαθητές καλή πρόοδο !!! .
Κλείνω το άρθρο μου “δανείζοντας” μερικούς στίχους του Νίκου Καρβέλα από το τραγούδι της Άννας Βίσση “τα μαθητικά τα χρόνια “του 1988 :
“Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα πάλι παιδί, λίγο να βρισκόμουνα στις ίδιες τάξεις, στα ίδια θρανία με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία και τους Καθηγητές, που κοιτάζουν καχύποπτα .
Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα” ! .
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !!! .
Στη φωτό : Ο Γιώργος Καρανικολας (αριστερά) με μέλη της παρέας του από την χθεσινό χορό του 2ου Δημοτικού σχολείου Αιγινίου, διακρίνονται ο Νότης Χατηανδρώνης και ο Σάκης Καραγεώργος, που κι αυτοί τελείωσαν το ίδιο σχολείο .
Source: Οδηγός Πιερίας