Λευκόν δ’ ιστίον 

(Του Μάρκου Μπόλαρη)

Μεσ’ του Αιγαίου τα νερά αγγέλοι φτερουγίζουν 

και μέσα στο φτερούγισμα ροδόσταμο σκορπίζουν …

Κι εμείς , ενός φωτεινού Ιούνη, 

αρμενιστές,

των καιρών και των χρόνων, στο πέλαγος 

αρμενάκια 

λευκόν δ’ ιστίον, εμείς, με τον Τηλέμαχο 

υψώνουμε,

στο τρελοβάπορο τούτο που ναυπήγησε 

στις αμμουδιές του Ομήρου ,

στα καρνάγια της γλώσσας,

στις κουκουναριές,

ο ποιητής του Αιγαίου 

της διαχρονίας μας βιγλάτορας

ο Οδυσσέας Ελύτης,

αέρα , φρέσκο αέρα να φορτώσουμε 

κι απ’ τις δυό πλευρές, 

Χριστέ μου , τι καράβι , λέω κι απορώ,

μέσα στα όλα μπήκε ,

Σκύλα και Χάρυβδη , Κύκλωπες 

και Λαιστρυγόνες,

Μπαρμπερίνους πειρατές κι 

Οστρογότθους,

μέσα σ’ όλα μπήκε και περάσαμε,

χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε, 

πλήρωμα φαντασμένο,

ναύτη αρμυρισμένο,

λοστρόμο πονηρό,

τούτον τον φεγγερό Ιούνη 

καλοτάξιδοι,

αδέρφια ,

το καλοκαίρι υποδεχόμενοι !

Όρτσα τα πανιά